Huidpijn bij Rouw

“Ik mis zo het huidcontact! Haar huid tegen de mijne. Het doet gewoon pijn”

Huidpijn als je in rouw bent. Het is de lichamelijke versie van zielenpijn als je achter blijft na een overlijden of scheiding. Als je partner is overleden of als je gescheiden bent kan het ontbreken van lichamelijk contact een groot gemis zijn. Geen lichamelijke intimiteit meer, geen hand op jouw hand, geen kus meer bij thuiskomst.
Marco, die bovenstaande uitspraak deed, gaf aan dat hij zo enorm hunkerde naar lichamelijk contact. Hij was blij als iemand af en toe eens een arm om hem heen sloeg of een hand op zijn schouder legde.

We zijn ons er niet altijd bewust van dat we als mens behoefte hebben om aangeraakt te worden. Pas als deze vanzelfsprekende aanrakingen wegvallen door een overlijden of scheiding gaan we ze missen. Vaak merken we dan pas hoe belangrijk het huidcontact is.
Gek is het niet dat je dit huidcontact gaat missen. Onze huid wordt ook wel ons grootste zintuig genoemd.

Hoe belangrijk is huidcontact voor jou? Wordt jij graag aangeraakt?

Familie blues

Hoe kan het toch dat zij altijd haar snor drukt als er iets voor onze vader gedaan moet worden? Sinds haar moeder vorig jaar is overleden zorgen ze met zijn allen voor hun vader van 80 jaar die nu alleen is. Hoewel hun moeder altijd de spin in het huishouden was, redt hij zich nog prima met de dagelijkse dingen. Hij voelt zich wel erg alleen na een huwelijk van 55 jaar. Met 4 kinderen zou je zeggen dat de taken wel een beetje verdeeld kunnen worden maar één van de zussen is altijd afwezig. Geen tijd, druk met de kinderen en werk, moe, zo zijn er elke keer wel weer smoezen die ze bedenkt.
Haar oudste broer die het meest ver weg woont, doet eigenlijk nog het meeste voor hun vader terwijl hij altijd ver moet rijden. Zelf woont ze redelijk dichtbij dus ze kan vaak wel even na haar werk langs gaan voor een kop koffie of een boodschap. Maar haar jongste zus is pijnlijk afwezig terwijl ze op loopafstand van hun vader woont. Het lijkt wel alsof het de jongste zus niet interesseert hoe het met hun vader gaat. Het steekt haar en doet haar tegelijkertijd verdriet dat haar zus zich zo afzijdig houdt.

De kunst van het liefhebben ligt in de kracht van kwetsbaarheid

Er woedt een storm door zijn hoofd. Een storm van emoties en gevoelens variërend van verdriet, eenzaamheid tot angst en boosheid. De reden voor de storm ligt in de start van de dag, de ruzie met zijn partner.

Het verwijt van haar treft hem diep. Hij is er niet voor haar nu ze hem zo nodig heeft. Er gaan zoveel mensen van wie ze houdt dood en ze zoekt steun, een houvast. Die houvast zoekt ze bij hem maar daar vindt ze hem niet. “Jij bent alleen maar bezig met je eigen ziekte en je wordt al panisch als je hoort dat iemand ziek is of dood gaat” had ze tegen hem gezegd. Hij voelt zich verward en schuldig. “Maar ze moet het toch ook wel begrijpen” vindt hij. Zijn lijf heeft hem zo ongenadig in de steek gelaten, daar kan hij niet meer op vertrouwen. Hij is beter verklaard maar vecht nog dagelijks tegen de angst voor terugkeer van de kanker en het kost hem zoveel moeite om weer een zinvol bestaan op te bouwen.

Natuurlijk, hij wil sterk zijn en zijn partner graag steunen en hij heeft het gevoel dat hij daar ook zijn best voor doet. Voor haar is het kennelijk niet genoeg en hij voelt de onrust in zijn lijf. Hoe kan hij nou zijn partner goed steunen en ook nog dealen met zijn eigen onbetrouwbare lijf? Hij is ook maar een mens en hij heeft het gevoel dat er aan alle kanten aan hem getrokken wordt. Hij weet het gewoon niet meer en barst in snikken uit. “Ik heb het gevoel dat ik alles kwijt raak wat me dierbaar is” snikt hij.

Jij, Chronisch ziek?

“Ik wist niet dat jij chronisch ziek was?!” Het is een uitspraak die ik vaak hoor van mensen als ik iets loslaat over wat ik mankeer. Nee, inderdaad weet niet iedereen dat ik chronisch ziek ben en dat is ook prima. Eigenlijk wil ik alleen maar vertellen dat ik chronisch ziek ben als het functioneel is, als ik door mijn chronische ziekte iets niet kan wat wel zou moeten of als ik er echt niet onderuit kan. Ik loop er niet mee te koop, en soms denk ik zelfs “het gaat niemand iets aan”. Een houding die veel chronisch zieken hebben, je hoeft niet zo nodig in de belangstelling te staan, je wilt geen medelijden en vooral niet zielig gevonden worden.

En toch is het goed dat er meer aandacht komt voor mensen met een chronische ziekte, want soms wordt je onnodig gekwetst, niet begrepen of leven je een geïsoleerd leven.

Op het moment dat je open bent over wat je hebt krijg je ook meer begrip en kunnen mensen rekening met je houden. En bedenk wel…horkerige mensen heb je altijd, dus er zit er altijd wel iemand tussen die het niet begrepen heeft. Botte opmerkingen en starende blikken, ze zijn niet te voorkomen.

Hoe stevig sta jij geworteld?

Deze foto maakte ik tijdens een wandelcoachgesprek met een cliënt. Na het overlijden van haar zus was zij volledig ontworteld.

Haar zus was degene met wie zij leuke dingen deed, die dezelfde dingen leuk vond en met wie ze toen ze 16 was heel puberaal een front vormde tegen haar ouders. Haar zus met wie ze het verdriet om de dood van hun vader kon delen en die niets gek vond. Haar zus, een steun en toeverlaat ook voor de toekomst. Nu stond ze alleen voor de zorg voor haar moeder en alleen met haar eigen verdriet. Alleen in de toekomst. Ze voelde zich volledig ontworteld en wist even niet meer hoe ze de draad van haar leven moest oppakken. Toen we deze boom tegenkwamen drong dat besef ineens tot haar door. "Zo werkt verlies dus bij mij" zei ze.

Meer artikelen...

Subcategorieën

Subcategorieën