Als kind van mijn ouders herken ik…..

Dit zinnetje in de titel is een zinnetje dat ik tegenkwam in het boekje “Open zinnen” van Christine de Vries*.
Een heel leuk boekje voor mensen die inspiratie zoeken om te schrijven of voor mensen die dagelijks een uitspraak zoeken om over na te denken. Naast de vele scheurkalenders met teksten in alle soorten en maten waar je per dag over na kan denken, nodigt dit boekje uit om je gedachten en gevoelens ook aan het papier toe te vertrouwen.
De startzin die hierboven staat riep bij mij in ieder geval direct vele reacties op. Want ik herken veel van mijn ouders in mijzelf en er tuimelden direct allerlei gedachten door mijn hoofd.
Zo heb ik van mijn vader de tomeloze energie om allerlei dingen aan te pakken en op veel fronten actief te zijn in allerlei groepen en besturen en ook in mijn werk veel dingen aan te willen pakken. Het heeft mijn vader kortgeleden een lintje opgeleverd waar ik als dochter natuurlijk heel trots op ben!
Maar ook de liefde voor de zee en wandelen langs het strand deel ik met mijn vader naast de brede interesse voor veel zaken.
Ook van mijn moeder herken ik veel dingen in mijzelf. Haar doorzettingsvermogen bijvoorbeeld en het beschouwende karakter. Zo was mijn moeder een uiterst gevoelig mens. Gevoelig voor wat anderen nodig hebben, gevoelig voor de pracht van onze Nederlandse taal, gevoelig in de zin van veel nadenken over het leven maar ook gevoelig voor harde geluiden, geuren en voor een nare sfeer.

 

Rommel opruimen en grote schoonmaak

Wanneer ik thuis kom na een weekend weg of na een kampeervakantie kan me soms zomaar dat gevoel overvallen “ wat heerlijk om een veilige plek te hebben, wat heerlijk om in een opgeruimd huis te komen”.
Meestal verblijf je tijdens je vakantie in een hotel of appartement waarin de sfeer totaal anders is dan in je eigen huis. Of je hebt net een paar weken kamperen achter de rug, heerlijk in de natuur, primitief of met wat meer luxe.
Als je dan thuis komt kun je weer genieten van je huis, de ruimte, de opgeruimde kamers, je eigen spullen. Tenminste, als dat huis je past, als jij je er lekker in voelt en als het inderdaad opgeruimd en schoon is. Als jouw huis niet prettig aanvoelt dan kom je heel anders thuis of ga je misschien helemaal niet graag naar huis omdat je opziet tegen de sfeer, wie of wat er in je omgeving is, of gewoon omdat je er nu eenmaal niet graag bent.

Kindertalent

Onlangs stond ik op de Talentenmarkt in Zeist. De markt bood organisaties de gelegenheid om zich te presenteren en mensen te werven voor hun cursussen en activiteiten en om vrijwilligers te werven. Een heel bont gezelschap van sportverenigingen, koren, een Friese Vereniging, muziekscholen, maneges voor gehandicapten etc. Ook ik stond daar tussen met mijn praktijk voor Rouw- en Verliesbegeleiding om onze rouwgroepen voor kinderen en jongeren te promoten en voorlichting te geven over rouw en verlies.
De reacties van het publiek waren zeer wisselend. Mensen die nauwelijks naar me durfden te kijken, mensen die snel voorbij liepen onder het mompelen van de woorden “dat hoop ik nog niet nodig te hebben of oei rouw, wat zwaar”, maar ook mensen die zeer geïnteresseerd waren en van alles vroegen. Een grote variatie aan reacties dus.

Verlies door dementie

Mijn schoonmoeder is overleden, zij was pas 79. Of moet ik zeggen 'zij was al 79'? Ik weet het niet, wat is oud tegenwoordig, wanneer kun je iemand missen?
Voor mijn verdriet maakt de leeftijd waarop mijn schoonmoeder is overleden niet uit. Wat telt is de band die ik met haar had. Toen ik trouwde met mijn man was er die uitspraak van mijn schoonmoeder: "nu heb ik er een dochter bij". Een warm welkom!
Het was een lieve vrouw, zelfstandig, ondanks veel tegenslag een doorzetter, iemand die altijd klaar stond voor een ander. Zo zijn er nog wel meer omschrijvingen te geven van de vrouw die zij was. WAS zeg ik met nadruk, want de laatste jaren van haar leven was zij niet meer de vrouw die ze wilde zijn. Door de vergevorderde dementie kreeg zij een heel ander karakter. Van opgewekt, lief en zorgzaam werd zij iemand die achterdochtig was, mopperde over alles, lelijke dingen zij over anderen en soms zelfs schopte en sloeg.

Rouw bij leven

“Rouw bij leven”, wat moet ik me daarbij voorstellen zul je denken. Leven is leven en daar hoort toch geen rouw bij!
Toch kunnen we tijdens ons leven heel wat situaties meemaken waarbij we iets in moeten leveren, iets verliezen.
Een voorbeeld: iemand die chronisch ziek wordt en niet meer het werk of de hobby kan uitvoeren waar hij zo graag mee bezig was. Verlies van werk door een ontslag. Een dementerende ouder die jou niet meer herkent als zijn kind. Ouder worden en daardoor minder vitaal zijn waardoor je bepaalde dingen minder goed kunt. Dit zijn enkele voorbeelden van verliezen die we lijden tijdens ons leven en waar we om kunnen rouwen. Want rouwen is niet alleen voorbehouden aan mensen die iemand verloren hebben aan de dood.