De kunst van het liefhebben ligt in de kracht van kwetsbaarheid

Er woedt een storm door zijn hoofd. Een storm van emoties en gevoelens variërend van verdriet, eenzaamheid tot angst en boosheid. De reden voor de storm ligt in de start van de dag, de ruzie met zijn partner.

Het verwijt van haar treft hem diep. Hij is er niet voor haar nu ze hem zo nodig heeft. Er gaan zoveel mensen van wie ze houdt dood en ze zoekt steun, een houvast. Die houvast zoekt ze bij hem maar daar vindt ze hem niet. “Jij bent alleen maar bezig met je eigen ziekte en je wordt al panisch als je hoort dat iemand ziek is of dood gaat” had ze tegen hem gezegd. Hij voelt zich verward en schuldig. “Maar ze moet het toch ook wel begrijpen” vindt hij. Zijn lijf heeft hem zo ongenadig in de steek gelaten, daar kan hij niet meer op vertrouwen. Hij is beter verklaard maar vecht nog dagelijks tegen de angst voor terugkeer van de kanker en het kost hem zoveel moeite om weer een zinvol bestaan op te bouwen.

Natuurlijk, hij wil sterk zijn en zijn partner graag steunen en hij heeft het gevoel dat hij daar ook zijn best voor doet. Voor haar is het kennelijk niet genoeg en hij voelt de onrust in zijn lijf. Hoe kan hij nou zijn partner goed steunen en ook nog dealen met zijn eigen onbetrouwbare lijf? Hij is ook maar een mens en hij heeft het gevoel dat er aan alle kanten aan hem getrokken wordt. Hij weet het gewoon niet meer en barst in snikken uit. “Ik heb het gevoel dat ik alles kwijt raak wat me dierbaar is” snikt hij.

Jij, Chronisch ziek?

“Ik wist niet dat jij chronisch ziek was?!” Het is een uitspraak die ik vaak hoor van mensen als ik iets loslaat over wat ik mankeer. Nee, inderdaad weet niet iedereen dat ik chronisch ziek ben en dat is ook prima. Eigenlijk wil ik alleen maar vertellen dat ik chronisch ziek ben als het functioneel is, als ik door mijn chronische ziekte iets niet kan wat wel zou moeten of als ik er echt niet onderuit kan. Ik loop er niet mee te koop, en soms denk ik zelfs “het gaat niemand iets aan”. Een houding die veel chronisch zieken hebben, je hoeft niet zo nodig in de belangstelling te staan, je wilt geen medelijden en vooral niet zielig gevonden worden.

En toch is het goed dat er meer aandacht komt voor mensen met een chronische ziekte, want soms wordt je onnodig gekwetst, niet begrepen of leven je een geïsoleerd leven.

Op het moment dat je open bent over wat je hebt krijg je ook meer begrip en kunnen mensen rekening met je houden. En bedenk wel…horkerige mensen heb je altijd, dus er zit er altijd wel iemand tussen die het niet begrepen heeft. Botte opmerkingen en starende blikken, ze zijn niet te voorkomen.

Hoe stevig sta jij geworteld?

Deze foto maakte ik tijdens een wandelcoachgesprek met een cliënt. Na het overlijden van haar zus was zij volledig ontworteld.

Haar zus was degene met wie zij leuke dingen deed, die dezelfde dingen leuk vond en met wie ze toen ze 16 was heel puberaal een front vormde tegen haar ouders. Haar zus met wie ze het verdriet om de dood van hun vader kon delen en die niets gek vond. Haar zus, een steun en toeverlaat ook voor de toekomst. Nu stond ze alleen voor de zorg voor haar moeder en alleen met haar eigen verdriet. Alleen in de toekomst. Ze voelde zich volledig ontworteld en wist even niet meer hoe ze de draad van haar leven moest oppakken. Toen we deze boom tegenkwamen drong dat besef ineens tot haar door. "Zo werkt verlies dus bij mij" zei ze.

Levenskunst na incest

Levenskunst houdt zich bezig met de vraag wat het leven voor jou de moeite waard maakt. Geen ultieme zoektocht naar maakbaarheid van het leven of naar geluk. Maar wel de vraag hoe jij je leven vorm geeft en wat daarin van waarde is voor jou. Bij levenskunst horen goede en minder goede momenten. Leren van het leven, ervaren wat is en daarover nadenken. Vragen stellen aan jezelf en ook antwoorden zoeken in jezelf.

 

Incest

Ik moet daarbij denken aan het verhaal van die vrouw die in haar kinderjaren misbruikt was door haar vader. Door het dreigement van haar vader, dat ze verstoten zou worden als ze iets zou vertellen, heeft ze haar verhaal altijd voor zich gehouden. Toen ze als volwassene wel zo ver was om ermee naar buiten te komen waren er verschillende familieleden die niets meer met haar te maken wilden hebben. De uitspraak van haar vader werd dus waarheid op dat moment.

Subcategorieën

Subcategorieën